بازگشت دن كيشوت

حتما همه داستان دن كيشوت رو شنيدين يا خوندن.يه پيره مرده كه تحت تاثير كتابهايي كه خونده بوده تو دنيايه خيالي خودش ميره به جنگ شواليه سياه و غولهاي بي شاخ و دم.تو اين سفر پر ماجرا يه همسفر احمق تر از خودش پيدا مي كنه و دوتايي مي رن به اين سفر.اين روز ها خبر مي رسه كه يه دن كيشوت ديگه پيدا شده .انگار تازه از خواب بيدار شده و اسيابهاي بادي رو غول مي بينه و بهشون حمله مي كنه.ولي بدبختي اينجاست كه اينبار اين دن كيشوت دقيقا برگشته به هزار و چهارصد ساله پيش اون هم با چندين و چند هزار سان چو .خدا اخرو عاقبت اين دن كيشوت و سان چو هارو به خير كنه . 

                                                     

دست به دست هم..........؟؟؟

بازم دلم گرفته.این بار از هوا و دوری و زمین و زمان گله ندارم.الان خدمتتون عرض می کنم.من دوتا داداش بزرگتر از خودم دارم که توی بهترین دانشگاههای کشور درس خوندن یکی تو فردوسی مشهد و اون یک توی دانشگاه تبریز و علم وصنعت.موقعی که اونها از دانشگاهشون حرف می زدن من یه کاخ ارزویی از دانشگاه برای خودم درست کردم که بیا وببین.اما از بخت بد ما یا ار تنبلیه ما دوره ای کاردانی توی دانشگاه ازاد یه شهر کوچیک گذشت. تو اون زمانا یادم می یاد با توجه به حرفای داداشام با دوسه تا از بچه ها تصمیم گرفتیم تریبون ازاد تو دانشگاه را بندازیم.یه روز ما رو به دفتر فرهنگی دانشگاه دعوت کردن.یکی از عزیزان پرسید تریبون ازاد به درد شما نمی خوره این جور چیزها مال بچه های دانشگاه سراسریه.من گفتم شاید از نظر علمی یه خورده سطح پایین باشیم ولی این دلیلی برای عقب زدن افکار و کم لطفی نسبت به شعور این گروه نیست و ایشون در جواب پوز خندی زدن و گفتن کم کم متوجه می شی.البته اون قضیه همونطور نیمه کاره موند ولی من کم کم متوجه حرف اون اقای محترم شدم.الان نزدیک ده روزه که به هر کدوم از  بچه ها   می رسم و ازشون می خوام یه اعتراض صنفی به وضعیت موجود دانشگاه بکنیم خیلی اروم و منطقی با یه بهانه هایی جوابمو می دن که خودم انگشت به دهن می مونم .خیلی جالبه واقعا جالبه حتی جرات استفاده از ابزار های قانونی که حق مسلم ماست برامون غیر ممکن به نظر می رسه. ما عادت کردیم چیزی رو بخوایم که بهمون می دن نه اون چیزی که قراره با تلاشمون به دست بیاد.